1 Kasım Polonya’da Ölüler Günü olarak geçiyor. Herkes yakınlarının mezarını ziyaret ediyor bugün. Aynı zamanda da tatil. Ziyaretler daha çok gece yarısına yakın saatlerde oluyor. Bugün için özel yapılmış mumları var. Günlerce yanabilen mumlar bunlar. Polonya’da kaldığım dönem Ölüler Günü’ne denk gelmiştim. Ürkütücü görünmüştü bana. Yüzlerce insan, ellerinde fenerler, mumlar, çiçekler, karanlıkta mezarlığa gidiyorlar… Balkondan dışarı baktığımda sokak ışıl ışıldı. Güzel güzel giyinmişler, yakınlarını ziyaret ediyorlardı. Herkes simsiyah. Kafalarında kocaman şapkalar, kadınların yüzlerini tüller, danteller örtüyor.
Şehrin herhangi bir yerinde mezarlık görebilirdiniz. Bazıları temsili. Mesela trafik kazasında ölen bir çocuğun tam olarak öldüğü yerde bisikleti dururdu. Ezilmiş bir halde. Çimentoyla sabitlemişler oraya. Kısa bir hikayesi de vardı. Ölüler Günü sonrasında orada da mum ve çiçek vardı. Hatta tren istasyonunda bile görmüştüm. Çok da işlek bir yerinde.

Polonya’yı çok seviyorum. Kendime uyarlayabileceğim geleneklerini de uygulamaya çalışıyorum. O zamanlar anlamsız gelen Ölüler Günü şimdi benim için çok farklı şeyler ifade ediyor. Kısa bir süre oda arkadaşım olan Carmen de bana bu mumlardan hediye etmişti. Ölüler Günü’nden aylar önce. Muhtemelen ne olduğunu bile bilmiyordu. Üşenmeyip getirmiştim İstanbul’a o mumu. Birazdan yakacağım. Bu saatte Ümraniye’ye, babamın yanına gitmek pek akıl karı olmaz. Bu seferlik bu şekilde anacağız. Polonyalıların (daha doğrusu Katoliklerin) bu geleneğini uygulayacağım kimin aklına gelirdi…
Seni çok özledim baba…